Μοντέρνα εικονομαχία

αναρτήθηκε στις 10 Δεκ 2013, 12:39 π.μ. από το χρήστη Lweb Διαδικτυακές Λύσεις   [ ενημερώθηκε 18 Δεκ 2013, 1:37 μ.μ.από Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ]
ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕΙΣ!
Καί άλλες φορές είχαμε ασχοληθεί μέ το θέμα. Κάποιοι Διευθυντές Σχολείων επιμένουν νά αφαιρούν από τις σχολικές αίθουσες την εικόνα του Χριστού, ή όποιο άλλο σύμβολο υπάρχει σ' αυτές. Τό θέμα είναι πολύ σημαντικό. Δείχνει τη συνέχιση του πολέμου πού γίνεται κατά της χριστιανικής πίστης καί της παρουσίας της στήν ελληνική κοινωνία.

Καί αναρωτιόμαστε καί ρωτάμε τούς αρνητές: Κακό ή καλό κάνει η πίστη η χριστιανική καί η ηθική συμπεριφορά πού δίδαξε ο Χριστός, καί πού ζητά από όλους μας στήν καθημερινή μας ζωή;  Γιατί προσπαθούν νά την ξεριζώσουν από την ψυχή του λαού μας, των μαθητών μας; 

Εμείς επανερχόμαστε στό θέμα. Καί παραθέτουμε εδώ δυό παλαιότερα άρθρα πού δημοσίευσε το περιοδικόο μας « ΚΟΙΝΩΝΙΑ», σχετικά μέ το θέμα. Γιατί είναι θέμα πού ενδιαφέρει όλους τούς Ελληνες, όλους τούς Χριστιανούς, καί γονείς, καί αρμοδίους καί ηγέτες. Καί καλούμε όλους σέ μιά λογική αντίδραση στίς αυθαίρετες πράξεις άρνησης της εθνικής καί θρησκευτικής μας παραδόσεως.

Ηλίας Χρ. Φραγκόπουλος 

Αντιπρόεδρος ΠΕΘ 


Μοντέρνα εικονομαχία

Ηλία Χ. Φραγκοπούλου

Αντιπροέδρου του Δ.Σ. της ΠΕΘ

Στήν αρχή της σχολικής χρονιάς πού λήγει, είχα ακούσει ότι σέ μεγάλο σχολείο της Αθήνας, η διευθύντρια είχε ζητήσει από νεαρή δασκάλα νά αφαιρέσει από την αίθουσα διδασκαλίας της τάξης της την εικόνα του Xριστού, πού υπήρχε πάνω από τόν πίνακα. Η δασκάλα, πρός τιμήν της το γράφω, αρνήθηκε. Φαντάζομαι ότι την έβγαλε η ίδια η διευθύντρια. Από την προηγούμενη σχολική χρονιά σέ ένα επαρχιακό Λύκειο, ο διεθυντής έβγαλε, μέ δική του προσωπική απόφαση καί πρωτοβουλία, τις εικόνες απ' όλες τις αίθουσες του σχολείου πού διευθύνει, εφαρμόζοντας, mutatis mutandis, την αρχή «cujus regio ejus religio» της εποχής των θρησκευτικών πολέμων της Δυτικής Eυρώπης. Nαί, αλλά η αρχή αυτή στοίχισε πάρα πολλά στούς Eυρωπαίους καί ιδιαίτερα στή Γερμανία του 16ου καί κυρίως του 17ου αιώνα. 
Mιά μορφή πού παίρνει στήν σημερινή Ελλάδα ο πόλεμος της αθεΐας εναντίον της παρουσίας της ορθόδοξης πίστης στή ζωή του λαού μας είναι καί η προσπάθεια νά απομακρυνθεί η εικόνα του Xριστού από τις αίθουσες διδασκαλίας των σχολείων μας. Πέρα βεβαίως από την άρνηση καί παρεμπόδιση της πρωινής προσευχής, από την απαγόρευση της εξομολόγησης καί κατά συνέπεια της όποιας παρουσίας ιερέα στά σχολεία, πέρα από τη προσπάθεια της μεταβολής σέ προαιρετικό του μαθήματος των θρησκευτικών, πέρα ακόμα καί από τη μεγάλη προσπάθεια πού γίνεται γιά τη μεταβολή του χαρακτήρα του μαθήματος από γνωστικό καί θεολογικό ορθόδοξο-ή όπως συνηθίζεται νά λέγεται «ομολογιακό»- σέ γνωστικό μέν αλλά θρησκειολογικό-πολιτιστικό-ιστορικό μάθημα ή πιό καλά σέ ένα μάθημα πού όριζε (μάλλον καθόριζε ) καί συνιστούσε σ' όλους τούς Eυρωπαίους η Σύσταση υπ' αριθμ. 1720/2005 του Συμβουλίου της Eυρώπης. Πέρα επίσης από τά όσα προσπαθούν νά πετύχουν εναντίον αυτής της πίστης τά αναλυτικά Προγράμματα (τά Δ.Ε.Π.Π.Σ.) του 2003 καί τά διδακτικά βιβλία πού συνακόλουθα δόθηκαν στά χέρια καί στό πνεύμα των παιδιών μας. 
Αναφέραμε πιό πάνω ότι όλα αυτά συνιστούν εκδηλώσεις του πολέμου κατά της χριστιανικής πίστης πού η αγωνιζόμενη αθεΐα έχει κηρύξει (παντοτινά βέβαια) καί τόν εντείνει σήμερα. Θά βιαστεί ίσως ο «Συνήγορος του πολίτη» ή η «Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων» νά απαντήσει ότι μέ την στήριξη όλων ίσως των παραπάνω, αλλά κυρίως μέ τη στήριξη της ακώλυτης απαλλαγής απ' τη θρησκευτική διδασκαλία, προφυλάσσει καί υπερασπίζεται τά δικαιώματα καί τις ελευθερίες των ετεροδόξων καί των αλλοθρήσκων. Όμως είναι ιδιαιτέρως φανερό ότι εκείνοι πού λιγότερο ενδιαφέρονται καί επιζητούν την απαλλαγή αυτή, πού την είχαν άλλωστε, είναι οι πιστοί άνθρωποι κάποιων άλλων δογμάτων ή καί άλλων θρησκειών. Ακόμη καί οι «Mάρτυρες του Ιεχωβά», πού καθόλου δέν ενοχλούνταν από το καθεστώς των συγκεκριμένων απαλλαγών πού ίσχυαν πρίν απ' τις γνωστές καί χωρίς κανένα νόημα, θερινές εγκυκλίους του 2008, δέν θά τις επιζητούσαν . Εκείνοι πού πράγματι τις επεδίωξαν (όχι μόνο τις απολύτως ελεύθερες απαλλαγές από το θρησκευτικό μάθημα αλλά καί) όλες τις παραπάνω εχθρικές κατά της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης ενέργειες, είναι οι αρνούμενοι την πίστη στό Θεό γενικώς, οι προερχόμενοι από πολιτικές καί φιλοσοφικές (τό τελευταίο αυτό επίθετο θά το δείτε νά αναφέρεται πολύ συχνά σέ υπομνήματα, άρθρα καί διάφορα υποστηρικτικά των απόψεών τους κείμενα) αντιλήψεις καί αποδοχές. 
Γιά μένα είναι πολύ περίεργο ότι ενώ τις σχετικές απόψεις της μαχόμενης αθεΐας, τις διατυπώνουν καί τις επιζητούν άνθρωποι καί στελέχη πολιτικών παρατάξεων πού αποκαλούνται ή θεωρούνται περισσότερο «ριζοσπαστικές» ή πάντως ανατρεπτικές των παραδοσιακών απόψεων, όμως τις νομοθετούν καί τις εφαρμόζουν, όταν έχουν την πολιτική εξουσία, εκείνοι πού λέμε ότι ανήκουν σέ συντηρητικές πολιτικές παρατάξεις. ’ς μή γίνουμε σήμερα περισότερο συγκεκριμένοι. 
Kαί άς επανέλθουμε στό θέμα των εικόνων του Xριστού στίς σχολικές αίθουσες. 
Γνωρίζουμε όλοι βεβαίως ότι η εικόνα του Χριστού δέν βρίσκεται μόνο στίς σχολικές αίθουσες. Αλλά καί στίς αίθουσες δικαστηρίων καί σέ γραφεία δημοσίων υπηρεσιών. Είναι η έκφραση του πνεύματος του λαού μας πού ζούσε, ζεί καί θέλει νά ζεί, την ιδιωτική αλλά καί τη δημόσια ζωή του μέσα στήν αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Αλλά καί της υπόμνησης της αγάπης του, πού δίνει νόημα καί ειρήνη στή ζωή μας. ’λλωστε η εικόνα του Χριστού στούς χώρους ανάπτυξης κοινωνικών δραστηριοτήτων είναι κυρίως το σύμβολο κάποιων ιδεών, κάποιων αρχών πού αξίζει νά είναι παρούσες στή ζωή όλων μας. Νά βοηθούν στή διαμόρφωση μιάς πνευματικής ατμόσφαιρας, ενός «κλίματος» όπως λέμε, μέσα στό οποίο θά πρέπει πάντα νά ζούμε καί νά εκδηλώνουμε τις ενέργειές μας. Καί βεβαίως στή σημερινή κοινωνική πραγματικότητα οφείλουμε νά παραδεχθούμε ότι η εικόνα λίγο γίνεται αντιληπτή από τούς πολλούς πού μπαίνουν στήν αίθουσα, όμως έρχονται στιγμές πού καί χρειάζεται καί επηρεάζει στάσεις καί εκδηλώσεις. Καί αυτό είναι κάτι πού είναι σημαντικό γιά τη ζωή όλων καί ιδίως των νέων παιδιών. 
Η ορθόδοξη παράδοση των Ελλήνων αιώνες τώρα τονίζει την ανάγκη της αίσθησης της θείας παρουσίας. Απ' τόν Απόστολο Παύλο («κατενώπιον του Θεού εν Χριστ' λαλούμεν»... Β' Κορ. ιβ' 19), τόν Γρηγόριο το Θεολόγο ( «τού Θεού μνημονευτέον μάλλον ή αναπνευστέον» ). Καί μέχρι τόν άγ. Κοσμά τόν Αιτωλό πού την εικόνα του Χριστού την θεωρεί βασικό παιδευτικό μέσο των παιδιών ( Ζ' Διδαχή-Αυγουστίνου Καντιώτου, Κοσμάς ο Αιτωλός, σελ. 227). 
Αυτή την παράδοση της Ορθοδοξίας η Ελληνική Εκπαίδευση την τηρεί, την ακολουθεί ήδη από την εποχή της πρώτης οργάνωσής της, από τόν Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. « Η δημιουργία θρησκευτικού κλίματος στήν ατμόσφαιρα της σχολικής τάξης έχει την αφετηρία της στό εκπαιδευτικό έργο του πρώτου κυβερνήτη» γράφει ο Ιω. Τσάγκας (στό βιβλίο του η Ορθόδοξη Χριστιανική αγωγή στό εκπαιδευτικό έργο του Ιωάννη Καποδίστρια , Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 188) καί συνεχίζει μέ παράθεμα από τόν Χρ. Λέφα στό οποίο αναφέρεται:« ’νωθεν της έδρας του δασκάλου, υψηλότερον των πινάκων, ανοίγεται θυρίς, εν τή οποία τίθεται η εικών του Σωτήρος ημών, της Μεταμορφώσεως ή του Παντοκράτορος» (Χρ. Λέφα , Ιστορία της εκπαίδευσης, Αθήνα 1942, σελ. 141).

Καί γιά την πλέον πρόσφατη εποχή θά θυμίσουμε ότι ο Υπουγός Παιδείας Αντώνης Τρίτσης, το 1987 μέ εγκύκλιό του (υπ' αριθμ. 1031α/16-2-1987) έστειλε σ' όλα τά σχολεία τρείς διαφορετικούς τύπους της βυζαντινής εικόνας του Χριστού Παντοκράτορος, σέ εκτύπωση του ΟΕΔΒ, μέ την εντολή νά επιλέξουν, νά την τοποθετήσουν σέ πλαίσιο καί νά την αναρτήσουν σ' όλες τις αίθουσες διδασκαλίας. 

Η παράδοση της Ελληνικής Εκπαίδευσης είναι αυτή. Καί οι Ελληνες την ακολουθούμε πιστά. ’ν ψάχονοντας κάποιοι μπορεί νά ανακαλύψουν κενά στή νομική της έκφραση, δέν έχουν παρά νά ζητήσουν απ' την Πολιτεία, νά την νομθετήσει. ’λλωστε στή νομική επιστήμη υπάρχει καί το εθιμικό δίκαιο, παράλληλα μέ το θετικό δίκαιο των κειμένων νόμων, καί μάλιστα, άν θυμάμαι καλά, το έθιμο υπέρκειται του νόμου. ’ς μή διστάζουμε λοιπόν στήν κατοχύρωση της θέσης της εικόνας του 'Χριστού Παντοκράτορος στίς αίθουσες διδασκαλίας των σχολείων μας ( καί όχι μόνο). ’ς μήν αφήσουμε νά δημιουργηθούν καί εδώ καταστάσεις όπως εκείνες πού πρίν από κάποιο χρόνο αντιμετώπισαν η Ιταλία καί η Γερμανία.

Τό Υπουργείο Εθνικής Παιδείας καί Θρησκευμάτων, πού αρκετά μάς έδωσε δείγματα αρνητικών γιά την στήριξη της χριστιανικής πίστης ενεργειών, είναι καιρός νά μάς δώσει καί κάποια θετικά. Εμείς ελπίζουμε. Καί περιμένουμε. 


Εικονομαχίας συνέχεια;

Ηλία Δ. Μπάκου

Δρος Θεολογίας-Φιλολόγου

Ετήσια ευχαριστία. Η Α' Κυριακή των Νηστειών, ή άλλως Κυριακή της Ορθοδοξίας, η οποία λειτουργικώς χαρακτηρίζεται καί ως «μικρά Δεσποτική εορτή» καί διακηρύσσεται ως «ετησία ευχαριστία», παραπέμπει ευθέως στά διαδραματισθέντα ιστορικά γεγονότα καί συμβάντα της εικονομαχικής περιόδου 726-843 του Βυζαντίου· Ακριβέστερα στή διαπάλη Εκκλησίας καί Πολιτείας, στίς σχέσεις Εκκλησίας καί Πολιτείας καί στήν ακρίβεια της Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως καί ζωής. Τό πνεύμα της εικονομαχίας διέρχεται καί διατυπώνεται μέσα από τις αποφάσεις των Συνόδων 'ερείας 754 καί Αγίας Σοφίας 815. Αντιθέτως η ορθόδοξος Χριστιανική πίστη διατυπώνεται από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο του 787 και επιβάλλεται οριστικά από την ενδημούσα Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 843, μέ την καθιέρωση της εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας, η οποία εσήμανε «τήν λήξιν πασών των αιρέσεων»' καί επιλέγεται από την Εκκλησία καί το Έθνος ως όριον ανακεφαλαιώσεως του ιστορικού καί πνευματικού παρελθόντος καί προκαθορισμού του μέλλοντος μέ θεανθρωποκεντρική θεώρηση του κόσμου. 

Αύτη η πίστις την οικουμένην εστήριξεν. Μέ βάση το πνεύμα καί τις αρχές της Ορθοδοξίας, όπως αυτή διατυπώθηκε καί διακηρύχθηκε από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο (787), διανύουμε, ως Εκκλησία καί Γένος -Έθνος από το 843 μέχρι σήμερον 2010 , χρόνους 1167. Αντέξαμε στίς πιέσεις του παπισμού επί πατριάρχου Φωτίου, στούς εκβιασμούς καί ταπεινώσεις της Φεράρας-Φλωρεντίας, μέ τόν άγιο Μάρκο τόν Ευγενικό, ακαταμάχητο σύμβολον ομολογίας Πίστεως. Αντέξαμε τις κατακτητικές σταυροφορίες, την άλωση της Πόλεως το 1204. Είπαμε όχι στίς κακοδοξίες του Παπισμού καί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μέχρι σήμερον. Αντισταθήκαμε στό ασιατικό πνεύμα καί όταν το 1453 έπεσε η Πόλις καί πάλι κρατήσαμε καί κρατούμε ακόμη την πίστη της Ορθοδοξίας. Η ελευθερία του ' 21 έγινε στό όνομα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, αλλά καί οι μετέπειτα αγώνες Εκκλησίας καί Έθνους έχουν άμεση αναφορά στήν Πίστη των πατέρων της Ορθοδοξίας: «αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν», η οποία διακηρύσσεται μέ το Συνοδικόν της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου. 

Τό Συνοδικόν ανασυντάχθηκε από τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 843 καί συμπληρώθηκε στή συνέχεια μέ «τα του Ιταλού Ιωάννου κεφάλαια» καί των οπαδών του καί άλλων « ορθολογιζόντων», οι οποίοι συνανεμείγνυον ελληνικές φιλοσοφικές δοξασίες καί «συλλογισμούς» μέ τά ορθόδοξα χριστιανικά δόγματα, καί κυρίως μέ τά χριστολογικά καί εσχατολογικά. Είναι γεγονός ότι το Συνοδικόν περιέλαβε μεταξύ των άλλων τη διδασκαλία της Εκκλησίας περί ησυχασμού. Δηλαδή την πνευματική ορμή του Ορθοδόξου ανατολικού μοναχισμού γιά θερμή -καί καθαρή θεωρία καί μυστική ένωση καί κοινωνία μετά του Θεού μέ τη νοερά προσευχή διά της θείας χάριτος, την οποία η Σύνοδος του 1351 την ανύψωσε σέ θείον δόγμα. Ο δέ Γρηγόριος Παλαμάς προσέφερε τη θεωρητική βάση γιά τη στήριξη καί ανάπτυξη του νέου θεολογικού δόγματος, υπολανθάνοντος στήν Αγία Γραφή καί στή ζωή των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας.

Ημέρα ιστορικής μνήμης. Γιά την Εκκλησία, αλλά καί το Έθνος, η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι καί ημέρα ιστορικής μνήμης, κατά την οποίαν εμμέσως επιτελούμε το μνημόσυνο των πατέρων της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, ευθέως δέ το μνημόσυνο των μαρτύρων καί ομολογητών της Πίστεως. Η ιστορική μνήμη ασκείται αφ' ενός μέ το θρίαμβο της Εκκλησίας καί της ορθής Πίστεως καί αφ' ετέρου μέ την αισχύνη των αιρετικών εικονομάχων καί άλλων καί μέ τόν αναθεματισμό τους. Τοιουτοτρόπως οι αγώνες της Εκκλησίας, τά α'ματα των μαρτύρων καί ομολογητών καί η δογματική διδασκαλία της Ορθοδοξίας νοούνται από τούς πιστούς κατά τη Λατρεία καί μνημονεύονται, κατά την ανάγνωση του Συνοδικού, μέ την ιαχήν της λειτουργικής φράσεως: «αιωνία η μνήμη» γιά τούς Ορθοδόξους, καί μέ την επιτιμητική φράση-λέξη «ανάθεμα» γιά τούς χριστιανοκατηγόρους αιρετικούς. Εικονομαχία, κατ' επίφαση ορολογία. Κάτω από τόν κατ' επίφαση όρο εικονομαχία υποκρύπτεται ένα ολόκληρο σύστημα ηθικής καί πνευματικής κρίσεως πρό της εικονομαχίας, κατά την εικονομαχία καί μετά από αυτήν. Απλή ιστορική επισκόπηση της εικονομαχίας, της οξύτητας του αγώνος, των διωγμών καί της σκληρότητας, αλλά καί της αναμίξεως της Πολιτείας στά εκκλησιαστικά θέματα αποκαλύπτει τά βαθύτερα αίτια της κρίσεως. Μέ την απόρριψη των ιερών συμβόλων τού'χριστιανισμού: ιερών εικόνων, σεβασμάτων, ιερών λειψάνων, υποδηλώνονται οι κακοδοξίες των εικονομάχων περί της ενσάρκου Οικονομίας του Λόγου του Θεού, των πρεσβειών της Θεοτόκου, των αγγέλων καί των αγίων περί της θεότητας, της ανθρωπότητας καί των δύο φύσεων του Χριστού. Παράλληλα αμφισβητούσαν το τριαδικό δόγμα μέ την προσθήκη «ιδιοϋποστάτου προσώπου», το της σαρκός . Καί κατ' αυτόν τόν τρόπο από τις χριστολογικές αιρέσεις κατέληγαν στήν «αποστασία» της Πίστεως, στήν αθεΐα, στά άθεα δόγματα. Τραγικά πρόσωπα. Τό τραγικώτερο γιά την εποχή αυτή, ίσως καί γιά κάθε εποχή το ίδιο συμβαίνει, στό άρμα των εικονομάχων αυτοκρατόρων: Λέοντος Γ', Κωνσταντίνου Ε', Λέοντος Ε' του Αρμενίου, του Θεοφίλου κ.ά. προσδέθηκαν καί αρκετοί επίσκοποι, οι οποίοι συγκρότησαν τις εικονομαχικές Συνόδους του 754 καί 815, αλλά ακόμη καί Πατριάρχες προσχώρησαν στήν εξουσία των εικονομάχων αυτοκρατόρων καί έγιναν οπαδοί τους, όπως γιά παράδειγμα ο Θεοδόσιος Α', Κασσιτεράς (815-821), ο Αντώνιος Α', Κασσιμάτης (821-836), ο Ιωάννης Ζ' Γραμματικός (836-842) καί πολλοί άλλοι.

Πρόμαχοι της πίστεως. Όμως υπήρξαν καί οι πρόμαχοι της ορθοδοξίας π.χ. ο πατριάρχης Γερμανός Α' (715-730), ο Ταράσιος (784-86), ο Νικηφόρος (806-815) καί ο πατριάρχης Μεθόδιος Α' (842-3-846), όπως καί πνευματοφόροι μοναχοί: Ιωάννης ο Δαμασκηνός κατά την πρώτη περίοδο της εικονομαχίας μέ την ορθόδοξο διδασκαλία του καί Θεόδωρος ο Στουδίτης κατά τη δεύτερη περίοδο μέ τη διδασκαλία του καί τούς αγώνες του. Σύγχρονα φαινόμενα εικονομαχίας. Παράλληλα φαινόμενα πνευματικής κρίσεως καί αποστασίας από την Ορθόδοξο χριστιανική πίστη παρουσιάζει καί η εποχή μας, ιδιαίτερα μέ την επιβολή της παγκοσμιοποιήσεως καί της Νέας τάξεως των πραγμάτων. Καί την ίδια σχεδόν παθογένεια εμφανίζουν Εκκλησία καί Πολιτεία. Η μέν Πολιτεία απεργάζεται εμφανώς ή αδιαφανώς την αποδόμηση της ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως άλλοτε μέ την κατάργηση των ιερών Συμβόλων, άλλοτε μέ την αθέτηση-κατάργηση της εξομολόγησεως των μαθητών στά σχολεία καί άλλοτε μέ τη συγγραφή σχολικών βιβλίων μέ στρεβλώσεις της χριστιανικής πίστεως, αλλά καί της εθνικής συνειδήσεως καί ιστορίας. Προσφάτως καί μάλιστα εκτός της Ελλάδος η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου «Εθνικής» Παιδείας καί Θρησκευμάτων «δήλωσε ότι τά Θρησκευτικά στά σχολεία δέν αποκλείεται στό μέλλον νά γίνει προαιρετικόν μάθημα»( Καθημερινή 7-2-2010, σελ. 8, Λευκωσία).

Υπόγειες διαδρομές. Ακόμη καί θεολόγοι προτείνουν καί την αλλαγή του χαρακτήρος του Μαθήματος των θρησκευτικών. Είναι πλέον αναμφισβήτητον ότι η ίδια η Πολιτεία μέ τούς καθ' ύλην αρμόδιους φορείς αντιστρατεύεται την εθνική μας ιστορία, την Ορθοδοξία καί τόν Ελληνοχριστιανικό Πολιτισμό μας. Η αποεθνοποίηση του Γένους των Ελλήνων προωθείται καί μέ την υποδοχή καί αναγνώριση αλλοφύλων καί αλλοθρήσκων λαών στή χώρα μας καί μάλιστα μέ την προσαρμογή των Ελλήνων στά ήθη καί έθιμα εκείνων ! Καί ενώ όλα αυτά συμβαίνουν άκριτα καί αβασάνιστα μέ τη συγκατάνευση της Πολιτείας , η Εκκλησία φαίνεται νά μένει αδιάφορος καί σιωπηλή, φαίνεται νά σιωπά το κήρυγμά της, ο άμβωνας νά σιωπούν τά μέσα κοινής ενημέρωσης- ο εκκλησιαστικός τύπος καί το Ραδιόφωνο. Όμως η Ποιμαίνουσα Εκκλησία δέν σιωπά. Η Εκκλησία του Χριστού καί όταν ακόμη σιωπά ομιλεί, διακηρύττει τη διδασκαλία της καί ομολογεί την Πίστη της καί μέ τη φωνή των αγίων Πατέρων καί Ομολογητών από τά βάθη των αιώνων μέχρι σήμερον. «Ο λόγος του Θεού ου δέδεται» (Τιμ. Β', 2,9). Ο Θεός θά δώσει καί στήν εποχή μας Δαμασκηνούς καί Στουδίτες, μάρτυρες καί ομολογητές καί θά αποδοθούν «τά Καίσαρος Καίσαρι καί τά του Θεού τώ Θεώ» (Ματθ. 22,21). Ο λαός του Θεού ο άγιος θά αναθεματίσει τούς νέους εικονομάχους καί' χριστιανοκατηγόρους καί θά μακαρίσει τούς ομολογητές της Πίστεώς του. Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι -κληρικοί καί λαϊκοί -καί ειδήμονες είναι καί νοήμονες καί ο πιστός λαός του Θεού ακολουθεί την πνευματική του ηγεσία μέ ιερατική αφοσίωση καί όλοι μαζί είναι αποφασισμένοι νά δώσουν ομολογία Πίστεως καί ζωής, όποιο καί νά είναι το τίμημα.

Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν.

Comments